Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα

Πλήθο-δομή - Ένωση Στρέφη-Λυκαβυττού

Θεωρώντας το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον της Αθήνας σαν ένα εννιαίο τοπίο, ερχόμαστε να ενώσουμε δύο ζωτικά σημεία του, το λόφο του Στρέφη με το Λυκαβυττό. Σε μία ισχυρή συνθετική κίνηση, μία πεζογέφυρα μητροπολιτικής κλίμακας έρχεται να ενώσει τους δύο λόφους και να έρθει σε άμεση ρήξη με τις πολυκατοικίες της Αθήνας. Έτσι δύο σημαντικά ,και απομονωμένα πλέον από τους κατοίκους της Αθήνας, τοπόσημα στο ανάγλυφο της πόλης, γίνονται ένα εννιαίο και λειτουργικό σύνολο, που αποκτά χρήσεις και συνδέεται οργανικά με αυτήν. Ταυτόχρονα δημιουργείται ένα μοναδικός, για τα δεδομένα της Αθήνας, εσωτερικός υβριδικός χώρος αγοράς και κατοικίας. Τα δύο διάτρητα τοιχεία ,που υποβαστάζουν τη γέφυρα παραλαμβάνουν αυτές τις χρήσεις, ενώ ταυτόχρονα οριοθετούν έναν ημιυπαίθριο χώρο που μπορεί να παραλάβει πολιτιστικές χρήσεις και έκθεση.  Συνεπώς πέραν της υπερυψωμένης διαδρομής προκύπτει μια δεύτερη εσωτερική, που επιτρέπει στον χρήστη να αντιληφθεί την φυσική τοπογραφία της περιοχής. Η δομική μονάδα, πάνω στην οποία στηρίζεται το πάττερν των τοιχείων, είναι το ανακυκλωμένο κοντέινερ. Σαν άλλος πλίνθος, δομεί μια υπερκατασκευή ενώ ταυτόχρονα δίνει το μέτρο της, προσδίδοντας μια αίσθηση κλίμακας.

*Ο όρος Πλήθο-Δομή χρησιμοποιήθηκε από τον Ζήση Κοτιώνη ως η εξέλιξη της πολυκατοικίας 

Η Πλήθο-Δομή στη LIFO

To κέντρο σε κατάσταση επανεκκίνησης_LIFO#239

"Περιμένοντας τα μέτρα της κυβέρνησης ο Σταύρος Διοσκουρίδης συγκεντρώνει τις πιο αξιόλογες προτάσεις που έχουν γίνει από φορείς και αρχιτέκτονες τα τελευταία χρόνια. "

TOY ΣΤΑΥΡΟY ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗ

Αθήνα, σου στέλνω αυτό το τραγούδι

Αθήνα, σου στέλνω αυτό το τραγούδι
γιατί τα τραγούδια σου πάλιωσαν πια
παιάνες και ύμνους δεν ξέρω να γράφω
μα ούτε καντάδες όπως παλιά.

Αθήνα παλαίστρα, θεών πασαρέλα
πλατεία θεάτρου, παλιά αγορά
Αθήνα μπουκάλι της μπίρας σπασμένο
ουρά και βλαστήμια, του νότου σκιά.

Αθήνα, Αθήνα...
Πάνε, χαθήκανε οι εραστές σου
στερέψαν τα μύρα, τέρμα οι βεγγέρες
το χρώμα σου ψάξε σε φιλμ άσπρο μαύρο
καίνε, κοχλάζουνε τώρα οι μέρες.

Αθήνα του σκύλου ο κόπρος κι ο βίος
οι κόρνες φωλιάζουν στους κάδους σαν όρνια
κι εσύ λεβαντίνα, βαμμένη πατρόνα
βολτάρεις πιωμένη, λουσμένη κολόνια.

Αθήνα σεντόνι λευκό, γαριασμένο
μάρμαρο, δόξα, στεφάνι και τάφε
τσίκνα, τσιμέντο, ποτάμι θαμμένο
για πάρε χαρτί και μολύβι και γράφε.

Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης
Μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης
Πρώτη εκτέλεση: Εύα Λαύκα
 

The D.I.Y. Container

Τα [Ελληνικά;] Κόμικ του 2011_Άρθρο της AV

"Ο Ηλίας Κυριαζής μόλις κυκλοφόρησε την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά σε αμερικάνικη ετικέτα, λανσάροντας το δικό του αντι-υπερήρωα. Ο Βασίλης Γκογκτζιλάς τον Μάιο, επίσης σε αμερικάνικο label, βγάζει τη νέα του νουάρ δουλειά. Ο Παναγιώτης Πανταζής έχει νέα ιστορία έτοιμη για τον Μάρτιο (συν το ντεμπούτο μουσικό άλμπουμ του). Και ο Γιώργος Γούσης είναι ο εμπνευστής ενός συλλογικού blog που εξερευνά τα πορνό κόμικ. [...]"

Διαβάστε το πλήρες άρθρο του Παναγιώτη Μένεγου εδώ. (AV T335 23/02/2011)

New Rose Hotel

Μια ανακατασκευή του New Rose Hotel του William Gibson, όπως προέκυψε από την ανάλυση του κειμένου. 

"Seven rented nights in this coffin, Sandii. New Rose Hotel. How I want you now. Sometimes I hit you. Replay it so slow and sweet and mean, I can almost feel it. Sometimes I take your little automatic out of my bag, run my thumb down smooth, cheap chrome. Chinese .22, its bore no wider than the dilated pupils of your vanished eyes. Fox is dead now, Sandii. Fox told me to forget you.

[...]The New Rose Hotel is a coffin rack on the ragged fringes of Narita International. Plastic capsules a meter high and three long, stacked like surplus Godzilla teeth in a concrete lot off the main road to the airport. Each capsule has a television mounted flush with the ceiling. I spend whole days watching Japanese game shows and old movies. Sometimes I have your gun in my hand.

[...]Sometimes I can hear the jets, laced into holding patterns over Narita. I close my eyes and imagine the sharp, white contrails fading, losing definition.

[...]The coffins of New Rose are racked in recycled scaffolding, steel pipes under bright enamel. Paint flakes away when I climb the ladder, falls with each step as I follow the catwalk. My left hand counts off the coffin hatches, their multilingual decals warning of fines levied for the loss of a key. I look up as the jets rise out of Narita, passage home, distant now as any moon.

[...]All day today I watched a small helicopter cut a tight grid above this country of mine, the land of my exile, the New Rose Hotel. Watched from my hatch as its patient shadow crossed the grease-stained concrete. Close.

Very close.

[...]Come with me, Sandii. Hear the neon humming on the road to Narita International. A few late moths trace stopmotion circles around the floodlights that shine on New Rose. And the funny thing, Sandii, is how sometimes you just don't seem real to me.

[...]It's all right, baby. Only please come here. Hold my hand."

William Gibson. New Rose hotel