LFK: Athens Comics Society

National Technical University of Athens-School of Architecture
Thesis Project, Winter Semester 2012
Student: Sourlantzis Ioannis
Professors: Moraitis Konstantinos

The thesis concerns the study and design of the building of the Athens Comic Society.We rely on the belief that the comic is an urban art which combined with urban exploration can yield a different reading of the city.

The building is part of a plot with bright faces in the streets of Piraeus, Agisilaou and Deligiorgi exploiting the urban scenery. The building volume disturbs the existing urban as ridge consists of 3 floors, in contrast to the adjacent buildings, and a basement.

The building is part of a plot with bright faces in the streets of Piraeus, Agisilaou and Deligiorgi exploiting the urban scenery. The building volume disturbs the existing urban as ridge consists of 3 floors, in contrast to the adjacent buildings, and a basement. The outdoor space acts as a complement to the theme of experience building with 4 units, the garden of Lethe, the garden of Nature, the garden of the Ancient and the garden of Initiation. On the ground floor uses such as we find a small cafe, reception and sale. The first and second floor in an area receiving six thematic rooms, erotic comics, the superheroes room, the mundane, political, history, and science fiction. The second zone is a two-story interior space which is the reading room and in a loft space we find the design room for digital comics. The building is an orthonormal morphological form, of bare concrete shell with lugs that are used as frames on urban life. The aim is to inspire the building users to design, accentuating interesting urban aspects, and the interior spaces to be a scenery pulled through the world of comics.

ΛΦΚ:Λέσχη Φίλων Κόμικ

 

Ε.Μ.Π. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Διπλωματική Εργασία Χειμερινό Εξάμηνο 2012
Σπουδαστής: Σουρλαντζής Ιωάννης
Επιβλέποντες: Μωραΐτης Κωνσταντίνος
Η διπλωματική εργασία αφορά τη μελέτη και το σχεδιασμό του κτιρίου της Λέσχης Φίλων Κόμιξ Αθηνών. Παρουσιάζεται η σχεδιαστική πορεία του κτιρίου με υπόθεση εργασίας πως το κόμικς αποτελεί μια αστική τέχνη η οποία σε συνδυασμό με την αστική εξερεύνηση μπορεί να αποδώσει μια διαφορετική ανάγνωση της πόλης.

Το κτίριο εντάσσεται σε ένα διαμπερές οικόπεδο με όψεις στις οδούς Πειραιώς, Αγησιλάου και Δεληγιώργη εκμεταλλευόμενο την αστική σκηνογραφία. Ο κτιριακός όγκος διαταράσσει την υπάρχουσα αστική κορυφογραμμή καθότι αποτελείται από 3 ορόφους, σε αντιθεση με τα γειτονικα κτιρια και ένα υπόγειο.

Ο υπαίθριος χώρος λειτουργεί σαν θεματικό συμπλήρωμα της κτιριακής εμπειρίας με 4 ενότητες, τον κήπο της Λήθης, τον κήπο της Φύσης, τον κήπο των Αρχαίων και τον κήπο της Μύησης. Στο ισόγειο του κτιρίου βρίσκουμε χρήσεις όπως ένα μικρό καφέ, υποδοχή και πώληση. Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος παραλαμβάνουν σε μία ζώνη έξη θεματική δωμάτια, του ερωτικού κόμικς, των υπερρηρώων, του κοινότοπου, του πολιτικού, της ιστορίας, και της επιστημονικής φαντασίας. Η δεύτερη ζώνη αποτελεί έναν διώροφο εσωτερικό χώρο που αποτελεί το αναγνωστήριο ενώ σε ένα πατάρι βρίσκουμε τον χώρο ψηφιακού σχεδιασμού κόμικς. Το κτίριο μορφολογικά αποτελεί ένα ορθοκανονικο κουφάρι από γυμνό μπετό, με εξοχές που χρησιμοποιούνται ως κάδρα της αστικής ζωής. Σκοπός είναι το κτίριο να εμπνεύσει του χρήστες για σχεδιασμό, εντείνοντας ενδιαφέρουσες αστικές φυγές, και σκηνογραφώντας στο εσωτερικό χώρους βγαλμένους μέσα από τον κόσμο των κόμιξ.

full content can be found here!

TEMPEST: a theatre for the Aegean Archipelago

National Technical University of Athens-School of Architecture

Thesis Project, Summer Semester 2012

Students: Stenou Aliki, Triantafyllidis Theoklitos

Professors: Papalexopoulos D., Gyparakis G., Gyftopoulos S., Mazarakos T.

We rely on the belief that the Aegean Sea is a dispersed city to which we offer a communication channel, a cultural bridge, a ship - theater.

The sea becomes our site, the waves and the iron our environment. The superstructure, the decks and the holds our alternative spaces. We take the structure of the hull as starting point, we translate it into architectural space and manage to offer to the director a flexible theatrical tool.

Our central design procedure is the removal of all decks and walls from the superstructure which was previously fragmented. Thus, we create a huge void in the 'body' of the vessel in which we introduce the theater. We keep only the outer plates of the superstructure and support them with a dense system of metal frames, keeping the rhythm of the ship's hold frames and extending it to the whole theater. Then we focus on the light and by further perforating the shell we let the light enter dynamically. We now put the public under the starry sky, followed by the escort of the summer chill, the saltiness, the motion of the sea and the metal sounds. And even inside a shell full of memories which are silently revealed by the traces on the walls and the exposed smokestacks.


for the complete presentation, references, bibliography and credits please goto: http://issuu.com/theotrian/docs/tempest_eng

Τρικυμία: ένα θέατρο για το Αιγαίο

Ε.Μ.Π. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Διπλωματική Εργασία Εαρινό Εξάμηνο 2012
Σπουδαστές: Στενού Αλίκη, Τριανταφυλλίδης Θεόκλητος
Επιβλέποντες: Παπαλεξόπουλος Δημήτρης, Γυπαράκης Γεώργιος, Γυφτόπουλος Σταύρος, Μαζαράκος Θωμάς

Στηριζόμαστε στην θεώρηση του Αιγαίου ως μία διάσπαρτη πόλη και σε αυτή προσφέρουμε ένα δίαυλο επικοινωνίας, μία πολιτιστική γέφυρα, ένα πλοίο - θέατρο.

Η θάλασσα γίνεται ο τόπος μας, o κυματισμός, το σίδερο, το φως και ο θαλασσινός αέρας το περιβάλλον μας. Η υπερκατασκευή, τα καταστρώματα και τα αμπάρια οι εναλλακτικές δυνατότητές μας. Παίρνουμε ως αφετηρία το ρυθμό που μας υπαγορεύει η ναυπηγική, τον μεταφράζουμε σε αρχιτεκτονική και εναποθέτουμε στα χέρια του σκηνοθέτη ένα ευέλικτο εργαλείο.

Κεντρική συνθετική διαδικασία αποτελεί η αφαίρεση της μάζας των καταστρωμάτων και των τοίχων από το σώμα της υπερκατασκευής που πριν το κατακερμάτιζαν. Δημιουργούμε ένα τεράστιο κενό στα 'σωθικά' του πλοίου στο οποίο εισάγουμε το θέατρο. Κρατάμε μονάχα τις εξωτερικές λαμαρίνες και τις ενισχύουμε με ένα πυκνό σύστημα μεταλλικών πλαισίων, που προεκτείνουν τη λογική του σκαριού σε όλο το θέατρο. Εστιάζουμε στο φως και διατρυπόντας το κέλυφος, το αφήνουμε να μπει ορμητικά στο χώρο. Τοποθετούμε το κοινό κάτω από τον έναστρο ουρανό υπό τη συνοδεία της καλοκαιρινής ψύχρας, της αλμύρας και των μεταλλικών ήχων. Και μάλιστα μέσα σ' ένα κέλυφος γεμάτο μνήμες τις οποίες μαρτυρούν τα ίχνη των ξεριζομένων τοίχων στις λαμαρίνες και τα απογυμνωμένα φουγάρα.

Το πλήρες τεύχος, τις πηγές και τη βιβλιογραφία μας θα βρείτε εδώ:
http://issuu.com/theotrian/docs/tempest

Carmageddon Delta: AThens 2012 Edition

Γνωστό παιχνίδι που έχει και στο παρελθόν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις κυκλοφόρησε νέα έκδοση η οποίο διαδραματίζεται στην γραφική μας Αθήνα!

Ο λόγος για το Carmageddon Delta διατίθεται σε έκδοση για πισί, κονσόλες και σμάρτφοουνς. Όπως και στο κλασσικό πλέον παιχνίδι, ο παίκτης υποδύεται ένα μανιακό νεοέλληνα ο οποίος μπαίνει στο αμάξι του και βγαίνει... παγανιά! Ο παίκτης κερδίζει πόντους "πατώντας" και κυριολεκτικά διαμελίζοντας περαστικούς και άλλα αμάξια...

Το "τουίστ" που παρουσιάζει η συγκεκριμένη έκδοση είναι ότι θύματα δεν είναι πλέον απλοί περαστικοί, αλλά χιλιάδες αστυνομικοί που βρίσκονται σε κάθε γωνία της Αθήνας. Ειδικότερα ο παίκτης καλείται να συγκρουστεί με ορδές από μηχανόβιους μπάτσους που κατακλύζουν τους δρόμους κάθε γειτονιάς. Έξτρα πόντους κερδίζει σκοτώνοντας πολλούς σε σειρά προκαλώντας καραμπόλα. Μπόνους δίνει το χτύπημα αστυνομικών με πολιτικά ενώ ιδιαίτερη δυσκολία παρουσιάζει η τελευταία πίστα, έξω από τη ΓΑΔΑ.

Οι Archipunks το βαθμολογούν συνολικά ως αρκετά καλό (85%), με ενδιαφέρον σενάριο και εθιστικό γκειμπλέι. Ωστόσο θα θέλαμε να εκφράσουμε τον προβληματισμό μας σχετικά με το ενδεχόμενο εμφάνισης μεμονωμένων περιπτώσεων που θα το δοκιμάσουν στον πραγματικό κόσμο...

Κατεβάστε το για i-phone και android εδω!

Learning from Athens

Ως φυσική συνέχεια της σειράς Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική του εκδοτικού οίκου Μέλισσα οραματιζόμαστε έναν τόμο που θα περιλαμβάνει τα ταπεινά, εφήμερα, παράδοξα, αλλά κυρίως ανώνυμα κτίσματα που χαρακτηρίζουν το αστικό περιβάλλον της Αθήνας, χωρίς όμως να έχουν ποτέ μελετηθεί διεξοδικά και με επιστημονικές μεθόδους. Η ίδια η μέθοδος αποτύπωσης, ανάλυσης και διεξαγωγής συμπερασμάτων πάνω σε αυτή την νέα παραδοσιακή αρχιτεκτονική αποτελεί μια σπαζοκεφαλιά για τους ερευνητές της. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που υπάρχει αυτό το βιβλιογραφικό κενό.

η είσοδος στο δήμο Παλλήνης από την Λ. Μαραθώνος

Με μια φοιτητική (και πλέον εν μέρει απόφοιτη) ομάδα θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε αυτή την πλευρά της κτισμένης Αθήνας, έχοντας υπ' όψιν αντίστοιχα εγχειρήματα που έγιναν στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Λόγω του μεγάλου όγκου και της συνθετότητας της εργασίας η ομάδα μας χρειάζεται διεύρυνση... Χρειάζεται εσένα!

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν:

theotrian@gmail.com

Προτεινόμενες περιοχές μελέτης:

Μαρούσι, Κορωπί, Παλλήνη, ..

Η έρευνα θα ξεκινήσει από περιοχές των προαστίων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σταδιακά θα κινηθεί προς το κέντρο, το οποίο εξάλλου έχει ξαναμελετηθεί.

Ιδιωτικό πάρκινγκ στο Μαρούσι

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

Illegal Architecture, Wang Shu/ Hsieh Ying-Chun
Pet Architecture Guide Book Vol 2, Atelier Bow-Wow
Εφήμερη και αιώνια Αθήνα, Δημήτρης Φιλιππίδης
   

Από την Πόλη Σκηνή στην Πόλη Πρωταγωνιστή*

Νέες Αφηγηματικές Χαρτογραφήσεις της Αθήνας

καρέ από την ταινία Tungsten

“Ο Ξεναγός” και “Tungsten”. Δύο φαινομενικά άσχετες ταινίες προβάλλονται μαζί (κοινή διανομή, κοινό εισιτήριο) με τον επεξηγηματικό υπότιτλο “Δύο ταινίες για την Αθήνα”. Δύο σκηνοθέτες με εντελώς διαφορετικό βλέμμα, πού μόνο ίσως κοινό έχουν το νεαρό της ηλικίας τους, αναγκάζονται(;) να συνυπάρξουν στην ίδια αίθουσα. Όπως όμως έσπευσαν να υπογραμμίσουν τύπος και κριτικοί, σημασία έχει ότι πρωταγωνίστρια και στις δύο ταινίες είναι η Αθήνα**. Ίσως.

View 2films4athens ο διαδραστικός χάρτης με τις τοποθεσίες των γυρισμάτων για τις δύο ταινίες

Αυτό που έχει για μας ενδιαφέρον είναι το πως ένας χάρτης μιας πόλης, η εικόνα της και η ίδια η πόλη μπορούν να αποτελέσουν σκηνοθετικά και αφηγηματικά εργαλεία. Όλα ξεκινούν από την ανάγκη του κινηματογράφου να αφηγηθεί μια ιστορία και μια σύγχρονη απαίτηση για ρεαλισμό και αληθοφάνεια. Σε αυτά τα πλαίσια η πόλη, οι γωνίες της, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί της χώροι και το τοπίο της γίνονται το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στήνεται μια πλοκή. Όταν δε το κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία είναι κάτοικοι της ίδιας αυτής πόλης, τότε πέρα από την αληθοφάνεια επιτυγχάνεται και κάτι ακόμα, η ταύτιση και το αίσθημα του οικείου. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά με έμφαση στο αστικό τοπίο και την εικόνα της πόλης έχει οδηγήσει σε όλο και περισσότερη έμφαση στο ρόλο της στην αφήγηση.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Αθήνα. Πολλοί σκηνοθέτες έχουν φλερτάρει μαζί της και έχουν αναδείξει όμορφες, παράδοξες ή και σκοτεινές πλευρές της (βλ. φιλμογραφία). “Ο Ξεναγός” και το “Tungsten” είναι δύο πολύ καλά παραδείγματα της τελευταίας χρονιάς. Ένα άλλο παράδειγμα, και μάλιστα από την τηλεόραση, είναι η νέα σειρά της ΕΡΤ, “Μικροπόλεις”. Από τα πρώτα δύο επεισόδια, καθώς και από το υλικό που έχει ήδη ανάβει στο μπλόγκ της σειράς, παρατηρούμε πως εδώ η Αθήνα όχι μόνο έχει έρθει στο προσκήνιο, αλλά έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλη η δομή της σειράς-ντοκιμαντέρ βασίζεται στο χωρισμό της Αθήνας κατά περιοχές. Από τις γνωστές περιοχές της Αθήνας επιλέχθηκαν αυτές με το περισσότερο ενδιαφέρον, ή μάλλον αυτές που έχουν να πουν μια ιστορία. Έτσι, κάθε επεισόδιο έχει και μία θεματική που προήλθε από την συγκεκριμένη περιοχή της Αθήνας (πχ_τα δύο πρώτα επεισόδια, “Κυψέλη-Το Υπόγειο” και “Εξάρχεια-Οι Τοίχοι”). Η θεματική του κάθε επεισοδίου βασίζεται σε μια συγκεκριμένη ποιότητα χώρου, μοναδική στην κάθε περιοχή, και με βάση αυτή επιλέγονται κάποιοι κάτοικοι που μας διηγούνται τις δικές τους ιστορίες. Τα πρόσωπα έρχονται δηλαδή σε δευτερεύοντα ρόλο σε σχέση με τον χώρο τον οποίο θέλει να περιγράψει ο σκηνοθέτης. Μέσα από τις μικρές ιστορίες των κατοίκων της, η πόλη γίνεται ο πρωταγωνιστής.

Η καθημερινή μας βόλτα στην Αθήνα μπορεί να ιδωθεί ως μια διαδοχή από κινηματογραφικές εικόνες. Όταν όμως ο κινηματογράφος κάνει την Αθήνα πρωταγωνίστρια, τότε η εικόνα της θα ανακατασκευαστεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο και η λειτουργία της ταύτισης θα αντιστραφεί. Ίσως αρχίσουμε να νιώθουμε την ίδια μας την πόλη πιο οικεία. Ίσως, από την άλλη, ο κινηματογράφος χάσει λίγη από τη μαγεία του.


#Για όσους δεν βλέπουν τηλεόραση: Εξάρχεια-Οι Τοίχοι

*Βλ. “Από την Πόλη Οθόνη, στην Πόλη Σκηνή του Σ. Σταυρίδη. Ο Σταύρος Σταυρίδης είναι Επίκουρος Καθηγητής στην Αρχιτεκτονική του Ε.Μ.Π. και καλλιτεχνικός και επιστημονικός σύμβουλος της σειράς “Μικροπόλεις”

**Βλ. “Με Πρωταγωνίστρια την Αθήνα”, Δήμητρα Τριανταφύλλου A.V. 17-23 NOE 2011

“Οριακές Στιγμές σε Οριακή Πόλη”, Μαρία Κατσουνάκη, Ένθετο “Τεχνες & Γράμματα” της Καθημερινής, 27 ΝΟΕ 2011

Freedom Fries* and Zombies

Μπορεί τα ζόμπι να είναι ο σύγχρονος εχθρός της μνημειακότητας; Το γεγονός ότι η ανθρωπότητα απειλείται από μια ορδή μεταλλαγμένων πτωμάτων, δικαιολογεί και την αντίστοιχη μετάλλαξη, ή και καταστροφή, σημαντικών μνημείων; Ή είναι αυτό ένα απωθημένο των νέων αρχιτεκτόνων που εκφράζεται σε ανύποπτες στιγμές;

Η ερευνητική ομάδα των archipunks εντόπισε μέσα στις προτάσεις του διαγωνισμού zombie safe house αρκετές προτάσεις που μοιράζονται αυτή την προβληματική, μεταξύ αυτών και η δική μας. Από αυτές ξεχωρίσαμε 2, τόσο για τον εφευρετικό σχεδιασμό τους, όσο και για την κοσμική σύμπτωση της συνύπαρξής τους στον ίδιο διαγωνισμό.

Οι δύο αυτές λύσεις δεν είναι άλλες από τις προτάσεις επανάχρησης του αγάλματος της Ελευθερίας (αρ: z1291) και του πύργου του Αίφφελ (z1573) αντίστοιχα. Θυμίζουμε στους αδαής ότι ο Αλέξανδρος Γουστάβος Αίφφελ είναι ο σχεδιαστής του Παριζιάνικου Φετίχ, αλλά και ο δημιουργός του μεταλλικού σκελετού που κρύβεται κάτω από τη φούστα της Ελευθερίας. Η ιδέα του ότι και τα δύο αυτά εικονικά έργα του θα μετασκευαστούν σε οχυρά απέναντι στα ζόμπι, είναι αρκετά πιθανόν να ξεσηκώσει και τον ίδιο τον Αίφφελ από τον τάφο του! Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε ένα ζόμπι με εξαιρετική γνώση οικοδομικής...

Αυτή η πολιτική πράξη του κατά φαντασίαν βιασμού των μνημείων-σουβενίρ κρύβει και μια κίνηση καθαρά αρχιτεκτονική. Το ότι δίνεται χρήση σε κατασκευές που αποτελούν νεκρά τουριστικά τοπόσημα, αποκομμένα από τη ζωή της πόλης. Μήπως αυτή είναι η αρχή μιάς ζόμπι αρχιτεκτονικής;




*Ο τίτλος αναφέρεται στον πολιτικό ευφημισμό, κατά τον οποίο οι French Fries άλλαξαν όνομα από κάποιους αμερικάνους ως αντίποινα, όταν η Γαλλία τάθηκε κατά της επίθεσης στο Ιράκ.

Πως έμαθα να μην ανησυχώ και αγάπησα τη βόμβα

You can't fight in here, this is the War Room!

Μέρος Α_Από τον Dr Strangelove στον Αρκά

   Με βάση τη νουβέλα «Κόκκινος Συναγερμός» και το ταλέντο του Πήτερ Σέλλερς, ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ κτίζει το 1964 την ταινία «Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb».  Αναδεικνύοντας τα χιουμοριστικά στοιχεία ενός σεναρίου που βασίζεται στην ολική καταστροφή, ο σκηνοθέτης δημιουργεί κωμικοτραγικές καταστάσεις και ασκεί κριτική στον μιλιταρισμό,  την πολιτική και την ηθική σε ένα ψυχροπολεμικό πλαίσιο. Η παράνοια ενός στρατηγού, ο υπερβολικός ζήλος ενός πιλότου και μια μηχανή υπέρτατης καταστροφής θα οδηγήσουν κλιμακωτά (spoiler) σε ένα επικό φινάλε με απανωτές πυρηνικές εκρήξεις. Λίγο πριν την καταστροφή, ο επιστημονικός σύμβουλος των Αμερικάνων θα προτείνει, ως λύση για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους, την κατασκευή υπόγειων Vaults. Μέσα σε αυτά ένα δείγμα της ανθρωπότητας, επιλεγμένο με ύποπτα κριτήρια και αναλογία ανδρών-γυναικών 1-10(!),  θα πρέπει να επιβιώσει για τουλάχιστον 100 χρόνια, προστατευμένο από τη ραδιενέργεια. 

Εικονογράφηση των Vaults από χάρτη του Fallout.

   Κάπως έτσι, και από εκεί που μας άφησε ο Κιούμπρικ, ξεκινά το σενάριο του βιντεογκέιμ Fallout. Ο κεντρικός ήρωας βλέπει, για πρώτη φορά στη ζωή του, το φως του ήλιου καθώς βγαίνει από την υπόγεια κιβωτό προς αναζήτηση αποθεμάτων νερού για την κοινότητα. Βγαίνοντας από ένα προστατευμένο περιβάλλον θα έρθει αντιμέτωπος με την κόλαση της επιφάνειας. Αίμα, Βία, διαμελισμοί, Τρανσέξουαλ μεταλλαγμένοι, γιγάντιες κατσαρίδες και σατανικά Ρομπότ θα ακολουθήσουν.

   Έξω από τον επιμελώς σχεδιασμένο χώρο των Vaults, με τα μοντερνιστικά πρότυπα του Minimun Existence και τους τόνους μπετόν, η σκληρή πραγματικότητα του κόσμου που απέμεινε από την καταστροφή βασίζεται στην αναρχία και τον αυτοσχεδιασμό. Άνθρωποι συνυπάρχουν με μεταλλαγμένους και είτε δομούν νέους οικισμούς με βάση πρωτόγονες και αρχετυπικές δομές, είτε καταλαμβάνουν ερείπια πόλεων και τις αναδομούν με επαναχρήσεις και «μεταλλάξεις» σε υπάρχοντα κελύφη. Στη διάρκεια του παιχνιδιού το γκροτέσκο και το αυτοσχέδιο γίνεται επικίνδυνα θελκτικό. 

Το εσωτερικό της Vault 13 με τα high-tech δωματιάκια-κατοικίες.

Η Junktown, τυπικό δείγμα αυτοσχέδιας πόλης στον κόσμο του Fallout.

   Στο ίδιο μετά-αποκαλυπτικό τοπίο τοποθετεί τους δύο ήρωές του και ο Αρκάς στο κόμικ «Μετά την Καταστροφή».  Ένας εκφυλισμένος διανοούμενος και ένας κυνικός αμόρφωτος προσπαθούν να επιβιώσουν και μέσα από το παράδοξο της συνήπαρξής τους πηγάζει το γνωστό καυστικό χιούμορ του Αρκά.  Αυτό που μας ενδιαφέρει στο έργο αυτό είναι η ολοκληρωμένη εικόνα του Ελληνικού αστικού τοπίου που δομείται πάνω σε ένα σενάριο καταστροφής.  Σε αυτό το τοπίο με τις γκρεμισμένες πολυκατοικίες, τα αναποδογυρισμένα αμάξια και τα ακατάληπτα σύνολα οικοδομικών υλικών θα επιχειρήσουμε να ταξιδέψουμε…

Μέρος Β_Μετά-αποκαλυπτική Αθήνα

   Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει, οι πυρηνικές κεφαλές σκονίζονται σε κάποιο ράφι, τα Bunkers του Βερολίνου είναι τουριστικό αξιοθέατο και οι αφίσες με οδηγίες σε περίπτωση ατομικής βόμβας είναι γραφιστικό βίνταζ.

   Ή μήπως όχι; Η πρόσφατη καταστροφή της Φουκουσίμα μας υπενθύμισε πως η ραδιενέργεια δεν αποτελεί απαραίτητα προϊόν πολέμου ή βομβαρδισμού. Μια αλυσιδωτή αντίδραση που ξεκίνησε με σεισμό και τσουνάμι κατέληξε σε πυρηνική καταστροφή.  Έτσι, στην άλλη πλευρά του πλανήτη, η Γαλλία, με τεράστια ποσά ενέργειας της να παράγονται σε ατομικούς αντιδραστήρες, αναγκάστηκε να αυξήσει τα μέτρα ασφαλείας και κάτοικοι πολλών ευρωπαϊκών χωρών να διαδηλώσουν ενάντια στην ατομική ενέργεια.
    Αυτός ο φόβος για την καταστροφή δεν ευδοκιμεί τυχαία στα αστικά περιβάλλοντα. Μητροπολιτικά σύνολα, με μεγάλες πυκνώσεις πληθυσμού και εύθραυστες δομές, είναι τα πιο ευάλωτα σε τέτοιου είδους καταστροφές. Το Τόκυο μπορεί να είναι οργανωμένο απέναντι στο σεισμό, όπως η Νέα Υόρκη στην τρομοκρατία, αλλά αυτό που πρώτα απ’όλα μας έχουν διδάξει οι φυσικές καταστροφές είναι ότι χτυπούν όταν και όπου δεν τις περιμένουμε.

Το εργοστάσιο της Ρικομέξ, μετά το σεισμό του '99

   Ας θυμηθούμε το σεισμό το Σεπτέμβριο του 1999 στην Αθήνα. Ο καθένας μας μπορεί να θυμάται τι ακριβώς έκανε την ώρα του σεισμού και λιγότεροι  το θάνατο 143 ανθρώπων, τον τραυματισμό χιλιάδων και τις ανυπολόγιστες καταστροφές στο δομημένο περιβάλλον. Μαζί με αυτόν φυσικές καταστροφές όπως πλημύρες και καταιγίδες και άλλες, όχι και τόσο φυσικές, όπως οι συνηθισμένες καλοκαιρινές και προεκλογικές πυρκαγιές.

   Ας μεταφερθούμε τώρα στο Σεπτέμβριο του 2012, 13 χρόνια μετά, πάλι στην Αθήνα και ας υποθέσουμε ότι γίνεται ένας αντίστοιχου μεγέθους σεισμός.  Αν σε αυτό το σενάριο προσθέσουμε τις εξής παραμέτρους: την παλαιότητα του μεγαλύτερου μέρους των κτιρίων (βλ. πολυκατοικίες του ’60-‘70), την οικονομική κρίση, τον αντιδραστήρα του Δημόκριτου(;), την αποδεδειγμένη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού και το ενδεχόμενο ενός ακόμη πιο εξαγριωμένου Εγκέλαδου, τότε έχουμε ένα 100% Αθηναϊκό κοκτέιλ καταστροφής!

   Αυτό το σενάριο, αν και έχει μια προφανή διάσταση Λιακοπουλεϊσμού, παραμένει στα όρια του ρεαλιστικού. Επιπλέον, όσο θα είχε να προσφέρει στα μίντια τηλεθέαση, άλλο τόσο έχει να προσφέρει στην συζήτηση περί αρχιτεκτονικής και το σχεδιασμό σε εποχές κρίσης. Είτε αυτό λέγεται Emergency Housing, νέοι αντισεισμικοί κανονισμοί, αναστυλώσεις, είτε ένα όραμα για μια νέα κοινωνία, και κατ’επέκτασην αρχιτεκτονική, για την εποχή «μετά την καταστροφή».