LFK: Athens Comics Society

National Technical University of Athens-School of Architecture
Thesis Project, Winter Semester 2012
Student: Sourlantzis Ioannis
Professors: Moraitis Konstantinos

The thesis concerns the study and design of the building of the Athens Comic Society.We rely on the belief that the comic is an urban art which combined with urban exploration can yield a different reading of the city.

The building is part of a plot with bright faces in the streets of Piraeus, Agisilaou and Deligiorgi exploiting the urban scenery. The building volume disturbs the existing urban as ridge consists of 3 floors, in contrast to the adjacent buildings, and a basement.

The building is part of a plot with bright faces in the streets of Piraeus, Agisilaou and Deligiorgi exploiting the urban scenery. The building volume disturbs the existing urban as ridge consists of 3 floors, in contrast to the adjacent buildings, and a basement. The outdoor space acts as a complement to the theme of experience building with 4 units, the garden of Lethe, the garden of Nature, the garden of the Ancient and the garden of Initiation. On the ground floor uses such as we find a small cafe, reception and sale. The first and second floor in an area receiving six thematic rooms, erotic comics, the superheroes room, the mundane, political, history, and science fiction. The second zone is a two-story interior space which is the reading room and in a loft space we find the design room for digital comics. The building is an orthonormal morphological form, of bare concrete shell with lugs that are used as frames on urban life. The aim is to inspire the building users to design, accentuating interesting urban aspects, and the interior spaces to be a scenery pulled through the world of comics.

ΛΦΚ:Λέσχη Φίλων Κόμικ

 

Ε.Μ.Π. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Διπλωματική Εργασία Χειμερινό Εξάμηνο 2012
Σπουδαστής: Σουρλαντζής Ιωάννης
Επιβλέποντες: Μωραΐτης Κωνσταντίνος
Η διπλωματική εργασία αφορά τη μελέτη και το σχεδιασμό του κτιρίου της Λέσχης Φίλων Κόμιξ Αθηνών. Παρουσιάζεται η σχεδιαστική πορεία του κτιρίου με υπόθεση εργασίας πως το κόμικς αποτελεί μια αστική τέχνη η οποία σε συνδυασμό με την αστική εξερεύνηση μπορεί να αποδώσει μια διαφορετική ανάγνωση της πόλης.

Το κτίριο εντάσσεται σε ένα διαμπερές οικόπεδο με όψεις στις οδούς Πειραιώς, Αγησιλάου και Δεληγιώργη εκμεταλλευόμενο την αστική σκηνογραφία. Ο κτιριακός όγκος διαταράσσει την υπάρχουσα αστική κορυφογραμμή καθότι αποτελείται από 3 ορόφους, σε αντιθεση με τα γειτονικα κτιρια και ένα υπόγειο.

Ο υπαίθριος χώρος λειτουργεί σαν θεματικό συμπλήρωμα της κτιριακής εμπειρίας με 4 ενότητες, τον κήπο της Λήθης, τον κήπο της Φύσης, τον κήπο των Αρχαίων και τον κήπο της Μύησης. Στο ισόγειο του κτιρίου βρίσκουμε χρήσεις όπως ένα μικρό καφέ, υποδοχή και πώληση. Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος παραλαμβάνουν σε μία ζώνη έξη θεματική δωμάτια, του ερωτικού κόμικς, των υπερρηρώων, του κοινότοπου, του πολιτικού, της ιστορίας, και της επιστημονικής φαντασίας. Η δεύτερη ζώνη αποτελεί έναν διώροφο εσωτερικό χώρο που αποτελεί το αναγνωστήριο ενώ σε ένα πατάρι βρίσκουμε τον χώρο ψηφιακού σχεδιασμού κόμικς. Το κτίριο μορφολογικά αποτελεί ένα ορθοκανονικο κουφάρι από γυμνό μπετό, με εξοχές που χρησιμοποιούνται ως κάδρα της αστικής ζωής. Σκοπός είναι το κτίριο να εμπνεύσει του χρήστες για σχεδιασμό, εντείνοντας ενδιαφέρουσες αστικές φυγές, και σκηνογραφώντας στο εσωτερικό χώρους βγαλμένους μέσα από τον κόσμο των κόμιξ.

full content can be found here!

φ - Μυγδάλη/Κυβερνήτης

επιβλέπων καθηγητής: Παναγιώτης Πάγκαλος φοιτητες: Μυγδάλη Στέλλα, Κυβερνήτης Γιώργος Αρχιτεκτονική Σχολή Πανεπιστημίου Πατρών

Μαύρη Φουστανέλα του Χρήστου Σταμπουλή

το πρώτο ελληνικό βουκολικό manga

διαβάστε ολόκληρο το κόμικ εδώ και τη συνέντευξη του δημιουργού από την ομάδα του ough εδώ

Carmageddon Delta: AThens 2012 Edition

Γνωστό παιχνίδι που έχει και στο παρελθόν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις κυκλοφόρησε νέα έκδοση η οποίο διαδραματίζεται στην γραφική μας Αθήνα!

Ο λόγος για το Carmageddon Delta διατίθεται σε έκδοση για πισί, κονσόλες και σμάρτφοουνς. Όπως και στο κλασσικό πλέον παιχνίδι, ο παίκτης υποδύεται ένα μανιακό νεοέλληνα ο οποίος μπαίνει στο αμάξι του και βγαίνει... παγανιά! Ο παίκτης κερδίζει πόντους "πατώντας" και κυριολεκτικά διαμελίζοντας περαστικούς και άλλα αμάξια...

Το "τουίστ" που παρουσιάζει η συγκεκριμένη έκδοση είναι ότι θύματα δεν είναι πλέον απλοί περαστικοί, αλλά χιλιάδες αστυνομικοί που βρίσκονται σε κάθε γωνία της Αθήνας. Ειδικότερα ο παίκτης καλείται να συγκρουστεί με ορδές από μηχανόβιους μπάτσους που κατακλύζουν τους δρόμους κάθε γειτονιάς. Έξτρα πόντους κερδίζει σκοτώνοντας πολλούς σε σειρά προκαλώντας καραμπόλα. Μπόνους δίνει το χτύπημα αστυνομικών με πολιτικά ενώ ιδιαίτερη δυσκολία παρουσιάζει η τελευταία πίστα, έξω από τη ΓΑΔΑ.

Οι Archipunks το βαθμολογούν συνολικά ως αρκετά καλό (85%), με ενδιαφέρον σενάριο και εθιστικό γκειμπλέι. Ωστόσο θα θέλαμε να εκφράσουμε τον προβληματισμό μας σχετικά με το ενδεχόμενο εμφάνισης μεμονωμένων περιπτώσεων που θα το δοκιμάσουν στον πραγματικό κόσμο...

Κατεβάστε το για i-phone και android εδω!

Athens 2012_Ifigeneia Liangi

"The project is called 'still life' and is still ongoing. Its core idea is the in between state of hope and despair, which is in my opinion a duality that characterises the city of Athens at the moment. Situated in the centre of the city, a series of neoclassical facades inhabit potential playgrounds. Some of these playgrounds are: banks that exchange their habitable shadows, trees that pick up their own oranges, a mechanical bird that moves (because it can) and pretends to be flying.. and finally, columns of watermelon ice-cream, which runs indefinitely on the concrete slabs of the schoolyard towards the only person that is left in the city.." 

From Ifigeneias' blog 

An interesting project about Athens from Ifigeneia Liangi, student at the Bartlett School of Architecture

Ομόνοια 2012

Learning from Athens

Ως φυσική συνέχεια της σειράς Ελληνική Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική του εκδοτικού οίκου Μέλισσα οραματιζόμαστε έναν τόμο που θα περιλαμβάνει τα ταπεινά, εφήμερα, παράδοξα, αλλά κυρίως ανώνυμα κτίσματα που χαρακτηρίζουν το αστικό περιβάλλον της Αθήνας, χωρίς όμως να έχουν ποτέ μελετηθεί διεξοδικά και με επιστημονικές μεθόδους. Η ίδια η μέθοδος αποτύπωσης, ανάλυσης και διεξαγωγής συμπερασμάτων πάνω σε αυτή την νέα παραδοσιακή αρχιτεκτονική αποτελεί μια σπαζοκεφαλιά για τους ερευνητές της. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που υπάρχει αυτό το βιβλιογραφικό κενό.

η είσοδος στο δήμο Παλλήνης από την Λ. Μαραθώνος

Με μια φοιτητική (και πλέον εν μέρει απόφοιτη) ομάδα θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε αυτή την πλευρά της κτισμένης Αθήνας, έχοντας υπ' όψιν αντίστοιχα εγχειρήματα που έγιναν στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Λόγω του μεγάλου όγκου και της συνθετότητας της εργασίας η ομάδα μας χρειάζεται διεύρυνση... Χρειάζεται εσένα!

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν:

theotrian@gmail.com

Προτεινόμενες περιοχές μελέτης:

Μαρούσι, Κορωπί, Παλλήνη, ..

Η έρευνα θα ξεκινήσει από περιοχές των προαστίων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σταδιακά θα κινηθεί προς το κέντρο, το οποίο εξάλλου έχει ξαναμελετηθεί.

Ιδιωτικό πάρκινγκ στο Μαρούσι

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

Illegal Architecture, Wang Shu/ Hsieh Ying-Chun
Pet Architecture Guide Book Vol 2, Atelier Bow-Wow
Εφήμερη και αιώνια Αθήνα, Δημήτρης Φιλιππίδης
   

Πόλη Κρυμμένη@CAMP!

6+1 ταινίες για την Αθήνα
Μια εγκατάσταση του Δημήτρη Αθανίτη

Έναρξη: Παρασκευή 13.1.2012, 20:00.
Προβολές: Παρασκευή 13.1, Παρασκευή 27.1, Σάββατο 28.1, & 13.2, 2012
Ώρες προβολής: 18:00-21:00
Σύνθεση: Δημήτρης Αθανίτης
Επιμέλεια: Στέλλα Κάλτσου
Μοντάζ: Σταμάτης Μαγουλάς
Μουσική: DNA Manekinekod


Το CAMP, παράλληλα με την έκθεση Lost in Athens, παρουσιάζει την εγκατάσταση-προβολή του Δημήτρη Αθανίτη «Πόλη Κρυμμένη».

Σε έναν καφκικό εγκαταλειμμένο χώρο στο κέντρο της Πόλης, ο Δημήτρης Αθανίτης παρουσιάζει μια άγνωστη Αθήνα, σε μια εγκατάσταση με υλικό από 6 ταινίες. Από το σκληρό μπλε της τελευταίας ταινίας του “Τρεις Μέρες Ευτυχίας”, ως τις ασπρόμαυρες πρώτες ταινίες ”Αντίο Βερολίνο”, “Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο”, εικόνες απροσδόκητες έρχονται να επανασυνθέσουν μια πόλη άγνωστη, απόκοσμη. Οι χώροι κινηματογραφούνται σαν πρόσωπα. Αναπνέουν υπόκωφα, έχουν έντονα σημάδια ζωής. Χώροι που δεν υπάρχουν πια, χώροι που έχουν μεταμορφωθεί, χώροι που δεν μπορείς να αποκρυπτο-γραφήσεις. Μια πόλη κρυμμένη.

Στοχεύοντας στην ανακατασκευή-αποκάλυψη της εικόνας της πόλης, η Πόλη Κρυμμένη είναι μια πρωτότυπη σύνθεση με οπτικό υλικό από έξι μεγάλου μήκους ταινίες φιξιόν του σκηνοθέτη, όπου η πόλη έχει μια ιδιαίτερη θέση.

«Η ‘αρχιτεκτονική’ του ματιά καθηλώνει…»
περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ

Τρείς Μέρες Ευτυχίας (2011)
H Πόλη των Θαυμάτων (2005)
2000+1 Στιγμές (2000)
Όνειρο Θερινής Νύχτας (1999)
Καμιά Συμπάθεια για τον Σιάβολο (1997)
Αντίο Βερολίνο (1994)
Φιλοσοφία (μμ)(1993)

πηγή: CAMP!

stories from the city | murple jane

A fleeting glimpse of Athens through the moving lens.

All photos from murple janes' tumblr: Instagramadness

Από την Πόλη Σκηνή στην Πόλη Πρωταγωνιστή*

Νέες Αφηγηματικές Χαρτογραφήσεις της Αθήνας

καρέ από την ταινία Tungsten

“Ο Ξεναγός” και “Tungsten”. Δύο φαινομενικά άσχετες ταινίες προβάλλονται μαζί (κοινή διανομή, κοινό εισιτήριο) με τον επεξηγηματικό υπότιτλο “Δύο ταινίες για την Αθήνα”. Δύο σκηνοθέτες με εντελώς διαφορετικό βλέμμα, πού μόνο ίσως κοινό έχουν το νεαρό της ηλικίας τους, αναγκάζονται(;) να συνυπάρξουν στην ίδια αίθουσα. Όπως όμως έσπευσαν να υπογραμμίσουν τύπος και κριτικοί, σημασία έχει ότι πρωταγωνίστρια και στις δύο ταινίες είναι η Αθήνα**. Ίσως.

View 2films4athens ο διαδραστικός χάρτης με τις τοποθεσίες των γυρισμάτων για τις δύο ταινίες

Αυτό που έχει για μας ενδιαφέρον είναι το πως ένας χάρτης μιας πόλης, η εικόνα της και η ίδια η πόλη μπορούν να αποτελέσουν σκηνοθετικά και αφηγηματικά εργαλεία. Όλα ξεκινούν από την ανάγκη του κινηματογράφου να αφηγηθεί μια ιστορία και μια σύγχρονη απαίτηση για ρεαλισμό και αληθοφάνεια. Σε αυτά τα πλαίσια η πόλη, οι γωνίες της, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί της χώροι και το τοπίο της γίνονται το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στήνεται μια πλοκή. Όταν δε το κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία είναι κάτοικοι της ίδιας αυτής πόλης, τότε πέρα από την αληθοφάνεια επιτυγχάνεται και κάτι ακόμα, η ταύτιση και το αίσθημα του οικείου. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά με έμφαση στο αστικό τοπίο και την εικόνα της πόλης έχει οδηγήσει σε όλο και περισσότερη έμφαση στο ρόλο της στην αφήγηση.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Αθήνα. Πολλοί σκηνοθέτες έχουν φλερτάρει μαζί της και έχουν αναδείξει όμορφες, παράδοξες ή και σκοτεινές πλευρές της (βλ. φιλμογραφία). “Ο Ξεναγός” και το “Tungsten” είναι δύο πολύ καλά παραδείγματα της τελευταίας χρονιάς. Ένα άλλο παράδειγμα, και μάλιστα από την τηλεόραση, είναι η νέα σειρά της ΕΡΤ, “Μικροπόλεις”. Από τα πρώτα δύο επεισόδια, καθώς και από το υλικό που έχει ήδη ανάβει στο μπλόγκ της σειράς, παρατηρούμε πως εδώ η Αθήνα όχι μόνο έχει έρθει στο προσκήνιο, αλλά έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλη η δομή της σειράς-ντοκιμαντέρ βασίζεται στο χωρισμό της Αθήνας κατά περιοχές. Από τις γνωστές περιοχές της Αθήνας επιλέχθηκαν αυτές με το περισσότερο ενδιαφέρον, ή μάλλον αυτές που έχουν να πουν μια ιστορία. Έτσι, κάθε επεισόδιο έχει και μία θεματική που προήλθε από την συγκεκριμένη περιοχή της Αθήνας (πχ_τα δύο πρώτα επεισόδια, “Κυψέλη-Το Υπόγειο” και “Εξάρχεια-Οι Τοίχοι”). Η θεματική του κάθε επεισοδίου βασίζεται σε μια συγκεκριμένη ποιότητα χώρου, μοναδική στην κάθε περιοχή, και με βάση αυτή επιλέγονται κάποιοι κάτοικοι που μας διηγούνται τις δικές τους ιστορίες. Τα πρόσωπα έρχονται δηλαδή σε δευτερεύοντα ρόλο σε σχέση με τον χώρο τον οποίο θέλει να περιγράψει ο σκηνοθέτης. Μέσα από τις μικρές ιστορίες των κατοίκων της, η πόλη γίνεται ο πρωταγωνιστής.

Η καθημερινή μας βόλτα στην Αθήνα μπορεί να ιδωθεί ως μια διαδοχή από κινηματογραφικές εικόνες. Όταν όμως ο κινηματογράφος κάνει την Αθήνα πρωταγωνίστρια, τότε η εικόνα της θα ανακατασκευαστεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο και η λειτουργία της ταύτισης θα αντιστραφεί. Ίσως αρχίσουμε να νιώθουμε την ίδια μας την πόλη πιο οικεία. Ίσως, από την άλλη, ο κινηματογράφος χάσει λίγη από τη μαγεία του.


#Για όσους δεν βλέπουν τηλεόραση: Εξάρχεια-Οι Τοίχοι

*Βλ. “Από την Πόλη Οθόνη, στην Πόλη Σκηνή του Σ. Σταυρίδη. Ο Σταύρος Σταυρίδης είναι Επίκουρος Καθηγητής στην Αρχιτεκτονική του Ε.Μ.Π. και καλλιτεχνικός και επιστημονικός σύμβουλος της σειράς “Μικροπόλεις”

**Βλ. “Με Πρωταγωνίστρια την Αθήνα”, Δήμητρα Τριανταφύλλου A.V. 17-23 NOE 2011

“Οριακές Στιγμές σε Οριακή Πόλη”, Μαρία Κατσουνάκη, Ένθετο “Τεχνες & Γράμματα” της Καθημερινής, 27 ΝΟΕ 2011

Πληθοδομές_Ζήσης Κοτιώνης

ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ  ΠΛΗΘΟΔΟΜΕΣ, ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ, ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΚΑΙ Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Έκθεση αρχιτεκτονικής. Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138

Εγκαίνια: Παρασκευή 27/01/12, 20:00

Ημερίδα: Παρασκευή 03/02/12, 17:30

Διάρκεια: 26/01/12 – 19/02/12

Οι Πληθοδομές αποτελούν ένα ολοκληρωμένο μοντέλο σχεδιασμού για τις σύγχρονες μητροπόλεις, και δη την Αθήνα της κρίσης. Ο Κοτιώνης, απ΄ότι φένεται από την τελευταία του δουλειά (πχ. Πές, που είναι η Αθήνα;) μελετά τις Ελληνικής πόλεις με καθαρά μητροπολιτικά κριτίρια. Δεν περιορίζεται σε σπαμοδικές επεμβάσεις και συμβιβαστικές λύσεις, αλλά προσπαθεί να δεί την πόλη στο σύνολο της. Από τις προτάσεις για το σχεδιασμό της επέκτασης της Αθήνας σε όλο την Αττική, μέχρι την ανάλυση της Αττικής Οδού ως ένα ποτάμι που ενώνει την Ελευσίνα με τα Μεσσόγεια, παραμένει διορατικός. Αυτή η μακρόχρονη έρευνα διαφαίνεται στο σύνολο των προτάσεων που θα δούμε στην έκθεση "Πληθοδομές" και τις καθιστά ριξικέλευθες, αλλά και άμεσα υλοποιήσιμες και ενταγμένες στη λογική της Ελληνικής πόλης.

διαβάστε περισσότερα:
plethodomes.gr
greekarchitects.gr

'Transformable Vertical Village’ by Aristide Antonas

text Ctrl+C from Antonas' Flickr :

The urban congregation of ship containers named "bidonville horizontal Skyscraper" or "vertical mobile village" or "scaffold city" is a quick solution for temporary housing responding to the needs of new residential areas in Hymetus, Athens, Greece. It is conceived as a "housing library", where the units that form the ensemble can change place. The structure is conceived as a high, three dimensional infrastructure grid that can receive ready made elementary homes, hosted in ship containers through an interior solution that allows the units to plug in the village's infrastructure. The construction is proposed as a part of a complex urban proposal that challenges a new strategy for the center of Athens. As it is already known in some of its parts the center of Athens is emptied from its previous functions. Many of the Athens center proprietors do not rent out their offices, stores and apartments, still believing that they can reach high prices even if the Greek economy has collapsed. The proposal functions as a strategic obligatory space redistribution that is controlled by the state or the municipality and gives to the landlords some space in this vertical village in return for their ground floor shops or offices that are temporarily expropriated, in order that the city center starts functioning again.
The complex is a dismountable and expandable metallic 3d grid that can allow the insertion of ship containers or other keg-like units to its infrastructure through a sophisticated elevator and rolling belt system. The mobile village can also function as an Urban camping structure, permitting the rent of its available places to whom wants to use its sophisticated infrastructure for some months. Its inhabitants may move with their homes to other cities that could include scaffold suburbs of this type. In a micro level inhabitants can also compose larger ensembles by uniting ship containers in order to form more complex compositions of more than one containers; there can be homes constituted of two, three or four containers arranged together.

[ Architect: Aristide Antonas
collaborators: Katerina Koutsogianni and Stefanos Filippas ]

Ένας πολύ κλειστός κύκλος

του Κωστή Τζ. (αφιερωμένο στον LC?)

Ο μικρός (αλλά διαρκώς διερυνόμενος) κύκλος των Νέων Ελλήνων Κομιξάδων συσπειρώνεται σε ομάδες ιντερνετικού πολέμου. Δύο φρέσκα μπλόγκ συνδιάζουν δημιουργικότητα και πειραματισμό με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα:

the very closed circle & bomchicka

Το 'απαγορευμένο' μου της ΕΡΤ: Το spot της Μπιενάλε που δεν θα δούμε ποτέ

Μιντιακό τρίκ, ή στυγνή λογοκρισία;

"Εμπνεόμενος από το κεντρικό θέμα της 3ης Μπιενάλε της Αθήνας, "Μονόδρομος", ο Γιώργος Ζώης, σκηνοθέτης του πολυβραβευμένου "Casus Belli", κατάφερε με έξι κάδρα συνολικής διάρκειας 25 δευτερολέπτων να αναστατώσει το νομικό τμήμα και τη διοίκηση της ΕΡΤ και τελικά να "κοπεί" από τις συχνότητες της κρατικής τηλεόρασης." Του Γιάννη Δηράκη, sevenart.gr

F*ck Mobility, Hail Acropolis_Zombie Safe House 2011 Competition Entry

English text
It is not just a defensive position tested thousand times. It is a monument, a miracle of world architecture and a living symbol of human civilization and history. Athens Acropolis.

Much that once was, is lost, for none now leave to remember it and some things that should not have been forgotten were lost.

Humans were living in the misery and poverty of the financial crisis and used to argue all the time for different aspects of life. Greece was a burden for the European Union. Some of European countries were responsible for that, in a way, but now they want Greece out. All of a sudden, a virus bursted out in Greece by infected imported vegetables. Many say that it was not an accident. One by one, all the people in Athens became zombies. It was in this moment when all hope had fainted. But there were some who resisted. The few who managed to survive, gathered to Athens Acropolis, the only secure high ground, in order to make a stronghold and organize their resistance. The topography of the place, the magnificent view on the city of Athens, the source of water and the secret underground passages, made Acropolis the best and only choice. In this place the Greek spirit will be reborn. The magnetic fields that exist from ancient times in this territory and Goddess Athena's grace, will protect them.

The last prophecy from the Oracle of Delphi was that sometime Greeks will confront a great danger that nobody has experienced before and concrete walls will save them. There were few who believed that the prophecies would be fulfilled and fortified Acropolis with concrete bunkers.

The acropolis was fortified in three lines of defense, the outer line of defense, the main line and the line of last defense. Parthenon converted into houses and the temple's interior is, in case of zombies, the place where the last act of humanity will happen. A secret crypt that leads to an underground passage, will be used for escape. According to the plan, after the great escape, the demolition of the temple with explosives, will send those bastards back to where they came from.

There are 13 houses in each side of Parthenon, that can host 120 people. A further 300 people can stay in the surrounding buildings. Ancient stones, marbles and other spolia can be used for temporary houses. Renewable sources of power are in use, such us air and solar energy. Fresh water can be obtained by the natural spring, which is fortified and well secured. Waste and dead bodies will be piled in the south of the hill. In an event of zombie contamination, all survivors of Athens can approach Acropolis through the Propylaia. All further survivors will have to pass through an identification process and medical examination. All survivors can stay here forever and enjoy their accommodation in this bright monument, with endlessly renewable supplies from local agriculture and animal farming. Heavy battery will push away the largest amount of intruders and melee combat, with Greek swords and shields, the rest of them.

here you can find the original archipunks' board sent to the online competition zombie safe house 2011. Thumbs up!

Ελληνικό Κείμενο
Δεν είναι απλά μια αμυντική θέση δοκιμασμένη εκατοντάδες φορές. Είναι ένα μνημείο, ένα από τα θαύματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής και ένα ζωντανό σύμβολο του ανθρώπινου πολιτισμού και της ιστορίας. Η Ακρόπολη των Αθηνών.

Οι άνθρωποι ζούσαν στη μιζέρια, στη φτώχεια της οικονομικής κρίσης, χαμένοι στις διαφωνίες τους. Η Ελλάδα ήταν πλέον βάρος για την Ευρώπη, ένα βάρος που εκείνη είχε δημιουργήσει αλλά τώρα δε μπορούσε να ελέγξει. Ένας ιός ξέσπασε ξαφνικά στην Ελλάδα από κάποια εισαγόμενα προϊόντα και μεταμόρφωσε όλους τους ανθρώπους σε ζωντανούς νεκρούς. Όλη η Αθήνα γέμισε ζόμπι. Οι λιγοστοί που έμειναν κατέφυγαν στην ακρόπολη, στο μόνο ύψωμα που θα μπορούσαν να αντισταθούν. Η τοπογραφία με την καλή οχύρωση, η θέα που είχε, οι πηγές που παρείχαν νερό και τα μυστικά υπόγεια περάσματα που σε έβγαζαν σε κάθε γωνιά της πόλης έδιναν στους επιζώντες περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Από εκεί θα ξαναγεννηθεί το ελληνικό πνεύμα και ο πολιτισμός. Τα μαγνητικά πεδία και η χάρη της Αθηνάς, θεάς του πολέμου και της σοφίας, θα προστάτευαν τους υπερασπιστές της. Ο τελευταίος χρησμός από το μαντείο των Δελφών ήταν πως κάποτε θα εμφανιστεί ένας μεγάλος κίνδυνος που κανείς δεν θα έχει ξαναζήσει και τα μπετονένια τείχη θα σώσουν τους Έλληνες. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν πως θα εκπληρωθεί ο χρησμός και οχύρωσαν την ακρόπολη με τσιμέντο.

Η ακρόπολη οχυρώθηκε σε τρεις γραμμές άμυνας. Πρώτη είναι η εξωτερική γραμμή άμυνας που συμπίπτει με το αρχαίο τείχος και έχει κύρια είσοδο τα Προπύλαια και μια δεύτερη, κρυφή, είσοδο. Εντός των τειχών υπάρχει μεγάλη έκταση για καλλιέργειες και κτηνοτροφία και εγκαθιστώνται ηλιακά πανέλα και ανεμογεννήτριες. Ένα νέο άγαλμα-mecha της Αθηνάς κτίζεται ως αφιέρωμα προς αυτή, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ισχυρό όπλο για τους αμυνόμενους. Η κύρια γραμμή άμυνας είναι οι οχυρώσεις εντός του περιγράμματος της ακρόπολης, ενώ η τελική γραμμή άμυνας είναι ο ίδιος ο Παρθενώνας. Το μνημείο μετατρέπεται σε οργανωμένο συγκρότημα κατοικιών. Στο πτερόν του προστίθονται 13 κατοικίες ανά πλευρά, ενώ στην πρόσοψη περιστρεφόμενο αμυντικό κανόνι. Προστίθεται επίσης συμπαγής δίριχτη πλάκα οροφής πάχους 2,5 μέτρων. Οι προσθήκες είναι όλες μπετονένιες και ανακτούν το αρχικό περίγραμμα του ναού. Στο εσωτερικό του δημιουργείται σφραγισμένο καταφύγιο τύπου bunker που αποτελεί, σε περίπτωση επίθεσης, τον χώρο που θα δοθεί η τελική μάχη. Μια μυστική κρύπτη στο άβατον του ναού, οδηγεί στο υπόγειο πέρασμα διαφυγής. Σύμφωνα με το σχέδιο, ακολουθεί η ανατίναξη του ναού και ο αποδεκατισμός των επιτιθέμενων ζόμπι.

“...έπεσε μία βόμβα... και πέθαναν όλοι...” , φινάλε από την ταινία Ninja Action Gore

δείτε εδώ την πινακίδα της λύσης που στάλθηκε από τους archipunks στο διαγωνισμό zombie safe house 2011. Thumbs up!

soundtrack:
Parthenon, by Minos Matsas
Antimatter, by Iannis Xenakis

filmography:
Night of the Living Dead (1968), by George A. Romero
Evil in the time of Heroes (2009), by Yorgos Noussias

zombie safe house competition

Πως έμαθα να μην ανησυχώ και αγάπησα τη βόμβα

You can't fight in here, this is the War Room!

Μέρος Α_Από τον Dr Strangelove στον Αρκά

   Με βάση τη νουβέλα «Κόκκινος Συναγερμός» και το ταλέντο του Πήτερ Σέλλερς, ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ κτίζει το 1964 την ταινία «Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb».  Αναδεικνύοντας τα χιουμοριστικά στοιχεία ενός σεναρίου που βασίζεται στην ολική καταστροφή, ο σκηνοθέτης δημιουργεί κωμικοτραγικές καταστάσεις και ασκεί κριτική στον μιλιταρισμό,  την πολιτική και την ηθική σε ένα ψυχροπολεμικό πλαίσιο. Η παράνοια ενός στρατηγού, ο υπερβολικός ζήλος ενός πιλότου και μια μηχανή υπέρτατης καταστροφής θα οδηγήσουν κλιμακωτά (spoiler) σε ένα επικό φινάλε με απανωτές πυρηνικές εκρήξεις. Λίγο πριν την καταστροφή, ο επιστημονικός σύμβουλος των Αμερικάνων θα προτείνει, ως λύση για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους, την κατασκευή υπόγειων Vaults. Μέσα σε αυτά ένα δείγμα της ανθρωπότητας, επιλεγμένο με ύποπτα κριτήρια και αναλογία ανδρών-γυναικών 1-10(!),  θα πρέπει να επιβιώσει για τουλάχιστον 100 χρόνια, προστατευμένο από τη ραδιενέργεια. 

Εικονογράφηση των Vaults από χάρτη του Fallout.

   Κάπως έτσι, και από εκεί που μας άφησε ο Κιούμπρικ, ξεκινά το σενάριο του βιντεογκέιμ Fallout. Ο κεντρικός ήρωας βλέπει, για πρώτη φορά στη ζωή του, το φως του ήλιου καθώς βγαίνει από την υπόγεια κιβωτό προς αναζήτηση αποθεμάτων νερού για την κοινότητα. Βγαίνοντας από ένα προστατευμένο περιβάλλον θα έρθει αντιμέτωπος με την κόλαση της επιφάνειας. Αίμα, Βία, διαμελισμοί, Τρανσέξουαλ μεταλλαγμένοι, γιγάντιες κατσαρίδες και σατανικά Ρομπότ θα ακολουθήσουν.

   Έξω από τον επιμελώς σχεδιασμένο χώρο των Vaults, με τα μοντερνιστικά πρότυπα του Minimun Existence και τους τόνους μπετόν, η σκληρή πραγματικότητα του κόσμου που απέμεινε από την καταστροφή βασίζεται στην αναρχία και τον αυτοσχεδιασμό. Άνθρωποι συνυπάρχουν με μεταλλαγμένους και είτε δομούν νέους οικισμούς με βάση πρωτόγονες και αρχετυπικές δομές, είτε καταλαμβάνουν ερείπια πόλεων και τις αναδομούν με επαναχρήσεις και «μεταλλάξεις» σε υπάρχοντα κελύφη. Στη διάρκεια του παιχνιδιού το γκροτέσκο και το αυτοσχέδιο γίνεται επικίνδυνα θελκτικό. 

Το εσωτερικό της Vault 13 με τα high-tech δωματιάκια-κατοικίες.

Η Junktown, τυπικό δείγμα αυτοσχέδιας πόλης στον κόσμο του Fallout.

   Στο ίδιο μετά-αποκαλυπτικό τοπίο τοποθετεί τους δύο ήρωές του και ο Αρκάς στο κόμικ «Μετά την Καταστροφή».  Ένας εκφυλισμένος διανοούμενος και ένας κυνικός αμόρφωτος προσπαθούν να επιβιώσουν και μέσα από το παράδοξο της συνήπαρξής τους πηγάζει το γνωστό καυστικό χιούμορ του Αρκά.  Αυτό που μας ενδιαφέρει στο έργο αυτό είναι η ολοκληρωμένη εικόνα του Ελληνικού αστικού τοπίου που δομείται πάνω σε ένα σενάριο καταστροφής.  Σε αυτό το τοπίο με τις γκρεμισμένες πολυκατοικίες, τα αναποδογυρισμένα αμάξια και τα ακατάληπτα σύνολα οικοδομικών υλικών θα επιχειρήσουμε να ταξιδέψουμε…

Μέρος Β_Μετά-αποκαλυπτική Αθήνα

   Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει, οι πυρηνικές κεφαλές σκονίζονται σε κάποιο ράφι, τα Bunkers του Βερολίνου είναι τουριστικό αξιοθέατο και οι αφίσες με οδηγίες σε περίπτωση ατομικής βόμβας είναι γραφιστικό βίνταζ.

   Ή μήπως όχι; Η πρόσφατη καταστροφή της Φουκουσίμα μας υπενθύμισε πως η ραδιενέργεια δεν αποτελεί απαραίτητα προϊόν πολέμου ή βομβαρδισμού. Μια αλυσιδωτή αντίδραση που ξεκίνησε με σεισμό και τσουνάμι κατέληξε σε πυρηνική καταστροφή.  Έτσι, στην άλλη πλευρά του πλανήτη, η Γαλλία, με τεράστια ποσά ενέργειας της να παράγονται σε ατομικούς αντιδραστήρες, αναγκάστηκε να αυξήσει τα μέτρα ασφαλείας και κάτοικοι πολλών ευρωπαϊκών χωρών να διαδηλώσουν ενάντια στην ατομική ενέργεια.
    Αυτός ο φόβος για την καταστροφή δεν ευδοκιμεί τυχαία στα αστικά περιβάλλοντα. Μητροπολιτικά σύνολα, με μεγάλες πυκνώσεις πληθυσμού και εύθραυστες δομές, είναι τα πιο ευάλωτα σε τέτοιου είδους καταστροφές. Το Τόκυο μπορεί να είναι οργανωμένο απέναντι στο σεισμό, όπως η Νέα Υόρκη στην τρομοκρατία, αλλά αυτό που πρώτα απ’όλα μας έχουν διδάξει οι φυσικές καταστροφές είναι ότι χτυπούν όταν και όπου δεν τις περιμένουμε.

Το εργοστάσιο της Ρικομέξ, μετά το σεισμό του '99

   Ας θυμηθούμε το σεισμό το Σεπτέμβριο του 1999 στην Αθήνα. Ο καθένας μας μπορεί να θυμάται τι ακριβώς έκανε την ώρα του σεισμού και λιγότεροι  το θάνατο 143 ανθρώπων, τον τραυματισμό χιλιάδων και τις ανυπολόγιστες καταστροφές στο δομημένο περιβάλλον. Μαζί με αυτόν φυσικές καταστροφές όπως πλημύρες και καταιγίδες και άλλες, όχι και τόσο φυσικές, όπως οι συνηθισμένες καλοκαιρινές και προεκλογικές πυρκαγιές.

   Ας μεταφερθούμε τώρα στο Σεπτέμβριο του 2012, 13 χρόνια μετά, πάλι στην Αθήνα και ας υποθέσουμε ότι γίνεται ένας αντίστοιχου μεγέθους σεισμός.  Αν σε αυτό το σενάριο προσθέσουμε τις εξής παραμέτρους: την παλαιότητα του μεγαλύτερου μέρους των κτιρίων (βλ. πολυκατοικίες του ’60-‘70), την οικονομική κρίση, τον αντιδραστήρα του Δημόκριτου(;), την αποδεδειγμένη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού και το ενδεχόμενο ενός ακόμη πιο εξαγριωμένου Εγκέλαδου, τότε έχουμε ένα 100% Αθηναϊκό κοκτέιλ καταστροφής!

   Αυτό το σενάριο, αν και έχει μια προφανή διάσταση Λιακοπουλεϊσμού, παραμένει στα όρια του ρεαλιστικού. Επιπλέον, όσο θα είχε να προσφέρει στα μίντια τηλεθέαση, άλλο τόσο έχει να προσφέρει στην συζήτηση περί αρχιτεκτονικής και το σχεδιασμό σε εποχές κρίσης. Είτε αυτό λέγεται Emergency Housing, νέοι αντισεισμικοί κανονισμοί, αναστυλώσεις, είτε ένα όραμα για μια νέα κοινωνία, και κατ’επέκτασην αρχιτεκτονική, για την εποχή «μετά την καταστροφή».